Giovanni Gabrieli
wordt gezien als de belangrijkste vertegenwoordiger van de Venetiaanse muziek
op het einde van de 16e en het begin van de 17e eeuw. Hij was leerling van zijn
oom Andrea Gabrieli, met wie hij veel werk samen uitgaf. Van 1575 tot 1579 was
Giovanni lid van de hofkapel te München, onder Orlando di Lasso. Terug
in Venetië bekleedde hij in de San-Marcobasiliek achtereenvolgend de functies
van tweede organist en 'maestro di capella'. Hij was hiermee de voorganger van
Monteverdi, die in 1613 op deze post werd benoemd. Gabrieli werd vooral bekend
om het gebruik van de 'Cori Spezzati' techniek. Door twee of meer koren (vocaal
of instrumentaal) tegenover elkaar op te stellen op de verschillende balkons
van de San Marco, werd een echo- of stereo-effect bereikt. Gabrieli's composities voor de San Marco werden gepubliceerd in twee bundels 'Sacrae Symphoniae' (1597). De instrumentale canzones en sonates die hierin voorkomen, waren hoogstwaarschijnlijk bedoeld voor de opluistering van de missen en vesperdiensten op de grote feestdagen en vieringen in het liturgisch jaar.