In 1892 studeerde
hij - een jaar eerder dan de gemiddelde student - af, waarbij hij een gouden
medaille uitgereikt kreeg voor compositie. In dat jaar hield hij ook zijn eerste grote tournee door Rusland. In 1893 werd hij docent piano aan het Marijinski-Instituut te Moskou, waar hij van 1897 tot 1898 tevens hoofd van de opera-afdeling was. Gedurende zijn aanstelling daar was Rachmaninov (in 1895) begonnen aan zijn eerste symfonie, in de hoop dat die hem nog meer succes zou brengen. De symfonie kreeg echter na de eerste uitvoering in 1897een vernietigende kritiek (als een gevolg van een slechte uitvoering). Rachmaninov raakte depressief en weigerde het werk onder betere omstandigheden te laten uitvoeren. Het is gedurende zijn leven nooit meer gespeeld. Het fiasco had zijn creativiteit verlamd, en hij componeerde weinig. Wel had hij een begin gemaakt aan een tweede pianoconcert, maar was niet in staat het werk af te ronden. Uiteindelijk, na zelfs een hypnosebehandeling ondergaan te hebben, begon Rachmaninov weer met componeren, resulterend in het beroemde tweede pianoconcert in c op. 18. Hij vierde grootse triomfen in Europa, met name in Londen. Van 1904 tot 1906 dirigeerde hij aan het beroemde Bolsjoi-theater en was daarna drie jaar in Dresden werkzaam. In 1909 ondernam hij zijn eerste reis naar de Verenigde Staten van Amerika, waar hij na de revolutie van 1917 vaak verbleef. In 1909 ontstond ook het virtuoze en vooral in Amerika succesvolle derde pianoconcert (op. 30), waarvan enkele uitvoeringen door Gustav Mahler gedirigeerd werden. In 1934 vestigde Rachmaninov zich definitief in de VS. Van daaruit ondernam hij vele concertreizen. In 1943 overleed Rachmaninov in Beverly Hills.